"Takie coś" - warsztaty o tolerancji

Typograficzne warsztaty dla dzieci o tolerancji wokół wiersza E. Leara "Takie coś".

Podstawą realizacji warsztatu jest wiersz pt. „Takie coś” w przekładzie Andrzeja Nowickiego, z tomu poezji wydanego nakładem wydawnictwa Drzewo Babel (2006) pt. „Dong, co ma świecący nos” autorstwa Edwarda Leara, poety absurdysty tworzącego w Wielkiej Brytanii w XIX wieku.

Tekst traktuje o inności wobec zastanej rzeczywistości. Bohater - Takie Coś, wędruje pośród krain należących do świata zwierząt, ptaków, ryb i owadów, wzbudzając zdziwienie i zainteresowanie ich mieszkańców. Choć swoją innością nie przystaje do żadnego z nich, to samotnie podróżując po obcych krainach sam daje świadectwo ciekawości świata, otwarcia i przyjaźni.

Tematyka wiersza jest znakomitym pretekstem do dyskusji o wszelkich innościach i wykluczeniach, czy to z powodu pochodzenia, religii, koloru skóry, otyłości, choroby, czy też innego myślenia i światopoglądu.

Za pomocą projektu graficzno-typograficznego,tworzone na podstawie wiersza prace stają się pretekstem do rozmowy o tolerancji wśród dzieci, a jednocześnie materiałem do kreatywnych działań plastyczno-typograficznych i teatralnych. 

Recenzja książki "Miastonauci" w KL

Miastonauci” to wielkoformatowa książka bez tekstu i narracji słownej. Autorem scenariusza i siedmiu akwarelowych ilustracji składających się na całość opowieści jest Tytus Brzozowski, architekt i akwarelista. Tytuł to zgrabna kombinacja słów nawiązujących do miasta i astronautów, bo rzeczywiście nawiązań do polskiej architektury znajdziemy tu wiele, a postacie pojawiające się w kolejnych otwarciach książki obdarzone są nadprzyrodzonymi zdolnościami. Jak jacyś kosmito-astronauci potrafią unosić się nad ziemią, trzymając w ręku zaledwie parasol lub kolorowe balony, lewitować na zielonych fragmentach trawnika, kostkach do gry, i zgrabnie przeskakiwać pomiędzy budynkami, balkonami czy dachami zabudowań.
Po pierwszym obejrzeniu książki nasuwa się skojarzenie z twórczością surrealistów, a szczególnie z obrazami belgijskiego malarza Renė Magritte’a, który upodobał sobie lewitujące lub spadające niczym krople deszczu postacie w melonikach na tle błękitnego, zasnutego białymi chmurami nieba, unoszące się ponad scenerią miasta. Fruwające głowy, kapelusze, skały i gołębie to ulubione motywy tego wielkiego artysty. Zamysł autora „Miastonautów” wydaje się podobny. I tu wyróżnić można ulubione tematy autora, jakimi są syntetyczne postacie podobnych do siebie ludzi, nienaturalnie olbrzymie ptaszyska przypominające morskie mewy, pingwiny unoszące się nad budynkami, fruwające w powietrzu plażowe piłki, kostki do gry i płytki domina. Odnajdziemy inspiracje nie tylko architekturą polskich miast, ale również krajobrazu. Zauważymy wieże Zamku Królewskiego na Wawelu, fragmenty katedry z poznańskiego Ostrowa Tumskiego, wrocławską wieżę kościoła św. Elżbiety, element z Dworca Głównego w Gdańsku, wieżę Zamku Królewskiego w Warszawie czy gotycką archikatedrę stolicy. Pomiędzy bogatą zabudową surrealistycznego miasta suną czerwone nowoczesne tramwaje i wagony pociągu linii PKP. czytaj więcej w KL

Kobiety i Schulz / Projekt Szpilki / Projekt Emeryty / Bukowno

Spotkało mnie bardzo miłe przyjęcie w Bibliotece Miejskiej w Bukownie. Zostałam zaproszona na spotkanie autorskie wokół mojej książki "Kobiety i Schulz". Byłam bardzo zestresowana, bo na widowni zasiadły bliskie mi osoby, ciocie, wujkowie, przyjaciele z dzieciństwa i nauczyciele, którzy znali mnie, gdy byłam małą dziewczynką.

Na szczęście stres szybko minął, a spotkanie okazało się być jednym z najlepszych w jakim brałam udział. Opowiadałam oczywiście o Brunonie Schulzu, którego postać na wiele ostatnich lat wytyczyła ścieżki moich działań. Opowiadałam o projekcie Szpilki, w którym zbierałam damskie buty z historiami i zamieniałam je na obiekty do czytania. Opowiadałam o fascynacji Tadeusza Kantora Schulzem i o mojej inspiracji tymi panami do stworzenia projektu Emeryty.

Nie będę się tu rozpisywać o projektach. Zapraszam na ich strony, gdzie można o nich poczytać:
PROJEKT SZPILKI www.projektszpilki.pl
PROJEKT EMERYTY www.projektszpilki.pl/emeryty

A poniżej kilka zdjęć z Biblioteki w Bukownie:

moje ilustracje / Pinokio

„Praktyczny pan” - książka nominowana do nagrody im. Ferdynanda Wspaniałego

"Praktyczny pan" to książka wydana nakłademWydawnictwa Bajka, autorstwa Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel, we wspaniałej oprawie graficznej Adama Pękalskiego.
To moja ulubiona książka dla dzieci ubiegłego roku.
Zresztą kilka tygodni temu napisałam o niej recenzję w marcowym, 426 numerze Kultury Liberalnej,
w artykule pt. "Perfekcjonizm leczony kotem".

 

Dwa dni temu pisałam o Nagrodzie im. Ferdynanda Wspaniałego. I właśnie ta książka, pośród wielu innych, została nominowana do konkursu przez pisarkę, tłumaczkę i radiowca Barbarę Gawryluk.
Na stronie Festiwalu Literatury dla Dzieci czytam uzasadnienie:

☞ Zaskakująca opowieść o antypatycznym bohaterze, który po znalezieniu sposobu na swoje przywary zupełnie się zmienia. Historia o tym jak ważne jest towarzystwo kogoś bliskiego i co w życiu każdego z nas może zmienić zwierzę, w tym przypadku kot. Mądra i bardzo śmieszna książka, znakomicie pokazująca absurdy, których często jesteśmy świadkami, a które również pilnie obserwują dzieci. Punkt wyjścia do rozmowy międzypokoleniowej.

ZAGŁOSUJ KONIECZNIE!

A ja polecam tę książkę, cytując mój artykuł:

„Praktyczny pan” to rzecz o samowyobcowaniu we współczesnym świecie, o potrzebie bliskości, powoli rodzącej się przyjaźni człowieka z kotem i o nieoczekiwanych zmianach: „zupełnie, całkowicie i okropnie niepoważnych”. 

W recenzji znajdziecie informacje nie tylko dotyczące samej książki, ale też o fantastycznych twórcach, którzy zainspirowali jej ilustratora - Adama Pękalskiego. Mam tu na myśli Le Corbusiera, Kandinskiego, Pieta Mondriana oraz innych twórców De Stijl i Bauhausu.

Nagroda im. Ferdynanda Wspaniałego dla Najlepszej Polskiej Ksiażki dla Dzieci 2016 r.

Wspaniała wiadomość!
Będzie nowa nagroda literacka!


Po raz pierwszy zostanie ona wręczona na Gali Festiwalu Literatury dla Dzieci w Krakowie. Brawo dla organizatorów festiwalu i Fundacji Burza Mózgów! Fundatorem nagrody jest Kraków Miasto Literatury UNESCO.

Inspiracją dla nazwy jest postać psa, wykreowana przez dwóch krakowskich twórców: pisarza Ludwika Jerzego Kerna i malarza Kazimierza Mikulskiego.

Po raz pierwszy książka o Ferdynandzie Wspaniałym ukazała się w 1963 roku i przez dziesiątki lat cieszyła dzieci nie tylko w Polsce. To fantastyczna opowieść o psie, którego największym marzeniem było zostać człowiekiem. Udaje mu się to w snach.

Uwaga! 

Na wybrane przez Kapitułę tytuły, można głosować do 26 maja 2017 roku. Ja już zagłosowałam :)
Więcej informacji znajdziecie na stronie www.fldd.pl

Oto lista nominowanych książek:

Niech moc Ferdynanda będzie z Wami. Głosujcie WSPANIALE!

Jadą, jadą misie... i inne książko-zabawo-piosenki dla dzieci. Hopsa sa, hopsa sa :)

W Kulturze Liberalnej ukazała się moja ostatnia recenzja serii książek dla dzieci od 0 do 3 lat, wydanych w ostatnich latach nakładem Wydawnictwa Muchomor.

Piszę w niej o zabawach z dzieciństwa, śpiewaniu, ilustracjach Agnieszki Żelewskiej i o dwóch fantastycznych kobietach, dzięki którym kilka krótkich, zabawnych tekstów weszło do polskiego kanonu piosenki przedszkolnej.

Mowa tu o:
Barbarze Stefanii Kossuthównej i Zofii Rogoszównej. Pierwsza z nich, pisarka i poetka, przez lata była nauczycielką matematyki i geografii związaną z Warszawą, Kielcami i Chicago, gdzie uczyła dzieci pracowników konsularnych. Druga, poetka i etnografka, jako pierwsza zapoczątkowała zbieranie literackich elementów ludowego folkloru i adaptowanie ich w literaturze dla dzieci.

Zachęcam, czytajcie artykuł w: Kultura Liberalna nr. 345, 8 maj 2017

************************************************************************************

A oto dwie wyżej wspomniane Panie:

Barbara Stefania Kossuth (1887-1974) –  poetka i prozaiczka. Autorka znanych wierszy śpiewanych przez dzieci, takich jak: "Jadą , jadą misie, hop sa, hopsa sa. Śmieją im się pysie, hop sa, hopsa sa". Czy: "Zima, zima, zima, pada, pada śnieg".

Zofia Rogoszówna (1881-1921) – poetka i tłumaczka, zafascynowana folklorem. Dzięki niej znamy dziś zabawę: "Sroczka kaszkę warzyła, dzieci swoje karmiła: Pierwszemu dała na miseczce, drugiemu dała na łyżeczce, trzeciemu dała w garnuszeczku, czwartemu dała w dzbanuszeczku, a piątemu łeb urwała i frrrrrr... do lasu poleciała".